ปิ้งย่างคนเดียวของรัคโกะ คนที่ถูกพึ่งพาก็มีเวลาส่วนตัว

รัคโกะเก่งเรื่องการปราบ และเป็นคนที่ชิอิคาวะกับเพื่อนๆ ชื่นชม รัคโกะคนนั้นก็มีเวลาที่นั่งกินปิ้งย่างคนเดียว

ข้างๆ ฉากที่แสดงความแข็งแกร่ง มีเวลาที่แค่กินข้าว สายตาที่เคยมองรัคโกะเพียงว่าเป็น “คนเก่งในสายตาของชิอิคาวะและเพื่อนๆ” ก็ผ่อนคลายลงนิดหนึ่ง แม้ในเวลาที่ไม่มีใครมอง คนคนนั้นก็มีชีวิตของตัวเองนี่เอง

ถึงจะได้ยินว่าปิ้งย่างคนเดียว ก็ไม่รู้ว่าเหงาหรือเหนื่อย วันที่อยากมากับใครสักคน และวันที่อยากกินคนเดียว ก็มีได้ทั้งคู่

พอเห็นฉากที่อยู่คนเดียว บางทีเราก็เผลอเป็นห่วงว่าไม่มีเพื่อนหรือเปล่า แต่ภาพตอนอยู่กับทุกคน คงไม่ใช่สิ่งเดียวที่บอกว่าคนคนนั้นมีที่ทางของตัวเอง แค่จำนวนคนที่โต๊ะอาหาร ตัดสินไม่ได้ว่าชีวิตเติมเต็มหรือไม่

เวลาเห็นคนที่พึ่งพาได้ เราก็เผลอคาดหวังว่าคราวหน้าเขาก็จะจัดการให้ได้ ภายใต้ความคาดหวังนั้น แม้แต่มื้ออาหารก็ดูเหมือน “การพักเพื่อจะพยายามต่อ” แต่เหตุผลของการกินข้าวมีแค่นั้นหรือ

ถึงจะไม่ได้อธิบายว่าเพื่อช่วยใคร ก็น่าจะกินข้าวคนเดียวได้ ถ้าชอบคนที่พึ่งพาได้ ฉันก็อยากมองเขารวมถึงเวลาที่ไม่มีบทบาทใดๆ ด้วย