ทางกลับบ้านเดียวกัน แต่ความรู้สึกต่างกัน
ระหว่างทางกลับจากการสอบ ชิอิคาวะกับฮาจิวาเระเดินเงียบๆ ฮาจิวาเระนึกภาพฉากที่ตัวเองบอกชิอิคาวะซึ่งกำลังร้องไห้ว่ายังมีครั้งหน้า มีฉากที่ฮาจิวาเระบอกว่าผลจะออกมาอย่างไรก็ขากลับไปกินราเมงกัน แล้วชิอิคาวะพยักหน้าด้วย ทั้งสองเดินผ่านหน้าร้านโร่ว
ไม่มีช่องไหนที่บอกผลของชิอิคาวะเป็นคำพูด ถึงอย่างนั้น จากจินตนาการของฮาจิวาเระและทางกลับบ้านที่เงียบงัน ก็คิดว่าผลของทั้งสองคงออกมาต่างกัน ดีใจที่เพื่อนสอบผ่าน เสียใจกับผลของตัวเอง ถ้ามีทั้งสองอย่าง จะยังยิ้มไม่ออกทันทีก็ไม่แปลก
คืนนั้น ฮาจิวาเระบอกว่าแน่นอกจนกินไม่ลง เลยตัดสินใจว่าจะกินพรุ่งนี้แล้วเข้านอน ระหว่างคิดว่าควรทำอย่างไรเมื่อความรู้สึกไม่ตรงกัน ก็มองใบรับรองถอนหญ้าระดับ 5 ไปด้วย
คนที่กลุ้มใจคือฮาจิวาเระ ผู้ถือใบรับรองระดับ 5 ฝ่ายที่สอบผ่านก็มีคืนที่หาคำพูดไม่เจอเหมือนกัน ความรู้สึกอึดอัดเพียงชั่วครู่ ไม่น่าจะเป็นตัวตัดสินความสัมพันธ์ของทั้งสอง
ยื่นคำยินดีให้ด้วยมือ
สิ่งที่ชิอิคาวะถือไปหาฮาจิวาเระคือขนมรูปร่างคล้ายฮาจิวาเระ พอถูกถามว่าเป็นของฉลองระดับ 5 หรือเปล่า ชิอิคาวะก็พยักหน้า
ฮาจิวาเระกำลังคิดอยู่ว่าควรทำอย่างไรดี แล้วชิอิคาวะก็เป็นฝ่ายมาหาเอง ต่อให้ให้ขนม ผลสอบก็ไม่เปลี่ยน ถึงอย่างนั้น ก็ยังดีใจกับระดับ 5 ของเพื่อนได้ ฉันคิดว่านี่คือวิธีรักษาความสัมพันธ์ของทั้งสองไว้ โดยไม่ต้องทำให้ผลสอบเหมือนกัน
ถึงจะยังยิ้มไม่ออกทันที
ไม่คิดว่าคนที่ทำไม่สำเร็จจะต้องเป็นฝ่ายเตรียมของแสดงความยินดี ที่อ่านแล้วดีใจก็เพราะชิอิคาวะเลือกทำเอง วันที่พูดไม่ค่อยออก ก็ไปหา แล้วยื่นให้ด้วยมือ วิธีแบบนั้นก็มีอยู่
บทวิเคราะห์ที่เกี่ยวข้อง
- สอบวัดระดับถอนหญ้าผ่านแล้ว ชีวิตชิอิคาวะเปลี่ยนอย่างไร?ชิอิคาวะทำงานถอนหญ้ามาตั้งแต่ก่อนได้ระดับ 5 สิ่งที่ยืนยันได้หลังสอบผ่านคือถุงค่าตอบแทนหนักขึ้นเล็กน้อย แต่เรื่องไม่ได้บอกว่าใครกำหนดเงินส่วนที่เพิ่มขึ้นนั้น
- ทำไมคำชวนไปเกาะถึงน่าสนใจนัก?งานที่ทำอยู่ทุกวันกลายเป็นการเดินทางพิเศษ เรื่องราวของเกาะเริ่มต้นจากถ้อยคำชวน และสีหน้าของคนที่อ่านมัน
- บ้านของชิอิคาวะได้มาอย่างไร?บ้านของชิอิคาวะได้มาจากการชิงโชค จากเรื่องบ้าน ลองคิดถึงชีวิตที่อธิบายด้วยความพยายามอย่างเดียวไม่ได้
- ทำไมตอนที่มีแค่การกินถึงทำให้โล่งใจ?ในชีวิตประจำวัน ก็มีเวลากินข้าวที่ไม่ได้คลี่คลายอะไรเลย ลองอ่านการกินของชิอิคาวะเป็นเวลาพักผ่อนดู