มีเรื่องที่ชิอิคาวะและเพื่อนๆ สอนรัคโกะได้ด้วย

รัคโกะเก่งเรื่องการปราบ และเป็นคนที่ชิอิคาวะกับเพื่อนๆ ชื่นชม ชิอิคาวะกับฮาจิวาเระสอนเกมและการแช่น้ำเย็นให้รัคโกะคนนั้น

ฉันชอบทิศทางของการสอนแบบนี้ แม้แต่คนที่เราชื่นชม ก็ยังมีเรื่องที่เราบอกต่อได้ ถึงความเก่งด้านการปราบจะไม่เปลี่ยน แต่สิ่งที่รู้ในสถานการณ์นั้นก็ต่างกันนี่เอง

เวลาเห็นคนที่เก่งเรื่องหนึ่ง เรามักคิดว่าเขาคงทำเรื่องอื่นได้หมด ในทางกลับกัน คนที่ดูไม่ถนัดอะไรบางอย่างอย่างเห็นได้ชัด เราก็อาจมองข้ามสิ่งที่เขาถนัด ฉันอยากเติมคำว่า “เรื่องอะไร” ต่อท้ายคำว่า “เก่ง” และ “ไม่ถนัด”

ความเก่งของรัคโกะ กับวิธีเล่นที่ชิอิคาวะและเพื่อนๆ รู้ ดูเหมือนไม่จำเป็นต้องเทียบด้วยไม้บรรทัดเดียวกัน ไม่ต้องตัดสินว่าใครเหนือกว่า ก็สร้างเวลาที่ได้เรียนรู้สิ่งที่ไม่รู้ได้

ถ้าความสัมพันธ์แบบพึ่งพาเป็นทางเดียว คนที่ถูกพึ่งพาก็คงพูดยากว่าตัวเองไม่รู้ ถ้าฝ่ายที่สอนเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ ต่อให้ไม่ได้มีคำตอบอยู่เสมอ ก็ยังอยู่ด้วยกันได้

แม้แต่กับคนที่เราชื่นชม ก็มีเรื่องที่สอนเขาได้ ตรงนั้นทำให้โล่งใจ บทบาทในหมู่เพื่อน ไม่น่าจะต้องถูกกำหนดตายตัวว่าใครเป็นคนแข็งแกร่งใครเป็นคนอ่อนแอ