การเป็นตัวแทนในพาจามาปาร์ตี้ส์ มีแค่ความใจดีก็พอหรือ?

มิโดริชวนชิอิคาวะและเพื่อนๆ เข้าพาจามาปาร์ตี้ส์ ชิอิคาวะกับฮาจิวาเระจำท่าเต้นได้ยาก จึงฝึกซ้อม แล้วชิอิคาวะและเพื่อนๆ ก็ขึ้นแสดงคอนเสิร์ตในฐานะสมาชิกตัวแทน

ถ้ามีใครเข้ามาแทน จำนวนคนก็ครบ แต่กว่าจะเต้นได้ต้องเตรียมตัวอีกแบบ ฝ่ายที่หาตัวแทนมองเห็นที่ว่าง ฝ่ายที่รับทำมองเห็นสิ่งที่ต้องจำ ฉันติดใจความต่างนั้น

ถ้าจบเรื่องการช่วยเหลือกันด้วยคำว่า “ใจดีจัง” ก็อาจข้ามไปว่าคนที่ช่วยทำอะไรบ้าง จำท่า ลองขยับร่างกาย ต่อให้มีใจ งานเหล่านั้นก็ไม่ได้เสร็จในทันที

ไม่ใช่แค่จะขออะไร ยังมีเรื่องว่าจะจำเมื่อไร และถ้าไม่เข้าใจจะถามใครได้ ถ้าตัวเองจะขอให้ใครช่วย ฉันก็อยากคิดไปถึงตรงนั้น คำตอบว่ารับทำ กับการเตรียมพร้อมแล้ว คงเป็นคนละเรื่องกัน

ฉันคิดว่าการที่คนรับทำได้กำหนดตารางเวลาเอง ก็จำเป็นต่อการช่วยเหลือกันเช่นกัน

เวลาที่ยืนอยู่บนเวทีไม่ใช่เวลาเดียวที่ได้ช่วย ถ้าคิดรวมการซ้อมเข้าไปด้วย มุมที่เรามองคนที่ขึ้นแสดงแทนก็จะเปลี่ยนไป